Hockst
af unsern
häichstn Berch
und
bstellst a Bäiä ba den Gwerch,
Dou lacht
dä Wärt, lässt lous an Schraa,
"Du
koost doch blouß as Frankn saa!
Allmächt,
dä Frankndialekt,
ii werd
verrickt, ja Mensch verreck!"
Hockst
am
Bodensee, in groußn,
bstellst
an Wein und kanoi Moußn,
Dou lacht
dä Wärt, lässt lous an Schraa,
"Du
koost doch blouß as Frankn saa!
Allmächt,
dä Frankndialekt,
ii werd
verrickt, ja Mensch verreck!"
Hockst
inan
fremdn Land in Urlaub
härst af
aamol Frankn-Urlaut:
"Du
bläidi Kouh, gäih endli weidä.
Aldi
Drutschn..." undsoweidä.
Allmächt,
mei Frankenspouch des is,
wäi
schäi däi klingt, wäi iis vämiss!
Hockst
vurn
Himmlstuär alla,
Dei
Fliegl bibbern und dei Baa.
Dou
härst af aamol Engeli singa,
staunst:
"Däi Wärtli denna fränkisch klinga.
Allmächt,
mei Frankenspouch des is,
wäi
schäi däi klingt, wäi iis vämiss!"
Dä
Petrus
sicht di
und maant glei:
"A
Frank? Dou ghärst in Himml nei.
Dä liebe
Godd is iebäzeicht,
dass ihr
sei gräißtä Fänclub seid.
Wall, obs
eich gout gäiht odä schlecht,
schreit
ihr zon Himml rauf: "Allmächt!"
